Herstellen met behulp van D-ribose


Wat is D-ribose?
Laten we beginnen met wat ATP is. ATP staat voor adenosine-tri-fosfaat. Dit ATP is een molecuul wat in je spieren voor energie zorgt. Zo is ATP cruciaal bij sporten om de spieren te laten samentrekken en hierbij wordt het dan ook verbruikt.
ATP word omgezet tot ADP en P, zoals te zien op de afbeelding.

Nu is een van de onderdelen van ATP het stofje waar we vandaag naar gaan kijken; namelijk D-ribose. Na inspanning is er minder ATP beschikbaar in de spieren dan vooraf, deze ATP is namelijk verbruikt. Het opnieuw vormen van deze ATP kan volgens verschillende bronnen zeker 72 uur duren, hoewel het ook enigszins afhankelijk van de zwaarte van de verrichtte inspanning. Dit zijn dus 3 dagen totdat je ATP-waardes weer tot normale hoeveelheden zijn gebracht.
Nu is het idee van deze herstel methode dat door extra D-ribose in te nemen direct na of tijdens inspanning, de hersteltijd stevig naar beneden gekrikt kan worden. Doordat dus de ATP-waarde sneller hersteld kan worden door de aanwezigheid van extra D-ribose.

Dit klinkt redelijk ingewikkeld, en dat is het ook. Zo zijn de meningen sterk verdeeld over of deze D-ribose nou ook echt in de spiercellen terechtkomt of misschien plas je het wel voor 99% weer uit. De beste manier om te kijken of het ook echt werkt is dus weer de onderzoeken erbij te pakken.

In onderzoek van Kreider et al. (2003) is het effect van orale inname van D-ribose op anaerobe capaciteit onderzocht. Dit sluit ook aan op het herstel aangezien de gedachte van het onderzoek is dat als er meer ATP beschikbaar is, er dus beter anaeroob gepresteerd kan worden. Dit zou de kunnen aantonen dat D-ribose de aanmaak van ATP bevordert. De proefpersonen werden gevraagd om een 30 seconden Wingate test te doen (een maximaal test op de fiets). Dit werd voor inname en na inname van D-ribose getest met een voldoende rust tijd. De resultaten werden uiteraard op significantie getest, waaruit bleek dat alle gemeten waardes zoals peak power, average power en torque, allemaal niet verbeterd waren na de inname van D-ribose. De conclusie van Kreider et al. is dan ook dat D-ribose geen directe invloed heeft op het anaerobe vermogen (van mannen).

Het volgende onderzoek over D-ribose, met als doel het aantonen van ook weer een prestatie bevorderend effect, is van Kavazis et al. (2004). In dit onderzoek is de inname van D-ribose tweemaal daags 0,15 gram per kilo lichaamsgewicht op een paardenras getest. Ook hier werden de resultaten behaald door een performance test en ook hier bleek D-ribose geen prestatie verbeterend of lactaat verminderend resultaat te hebben.

In een ander onderzoek van meneer Kavazis et al. (2002), wat ook op hetzelfde paardenras was getest, bleek nogmaals hetzelfde resultaat. Dit zijn helaas alle wetenschappelijke artikelen die ik kon vinden betreffende D-ribose en prestatie of herstel.

Conclusie
Ondanks dat er maar een klein aantal studies zijn gedaan op het herstel en prestatie effect is er toch een eenduidigheid die uit de studies voorkomen. Dat is dat D-ribose, in de staat zoals het momenteel oraal wordt toegediend, geen effect heeft op prestatie en daarbij waarschijnlijk ook niet op herstel. Echter, er zou nog verder onderzoek gedaan moeten worden naar andere manier van toedienen en of dit wel het gewenste resultaat zou geven.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *